Hoe de AFF-opleiding ontstond
en waarom jij daar nu van profiteert
Kern van het verhaal:
Accelerated Freefall, kortweg AFF, is niet zomaar een naam voor een opleiding. Het systeem ontstond uit experimenten van een groep instructeurs in de Verenigde Staten die vonden dat leerlingen het echte skydiven meteen moesten kunnen ervaren. Niet eerst “even wennen” met een snelle opening, maar vanaf sprong één leren vliegen. Wat begon als een idee van een paar pioniers groeide uit tot een wereldwijd opleidingssysteem. De AFF-opleiding die je vandaag bij Airboss volgt staat bovenop die geschiedenis van experimenteren, verbeteren en ervaring opbouwen.
- Voor AFF leerden beginners vooral via static line springen.
- In de Verenigde Staten ontstond eind jaren zeventig het idee om leerlingen meteen in vrije val te trainen.
- In 1981 werd Accelerated Freefall officieel erkend door de Amerikaanse parachutistenbond.
- Vanaf de jaren tachtig verspreidde AFF zich naar Europa en later ook Nederland.
- De opleiding die jij nu doet is het resultaat van tientallen jaren ervaring en verbeteringen.
AFF in het kort: wat maakt het anders?
Als je vandaag nadenkt over een opleiding om te leren skydiven, voelt AFF bijna vanzelfsprekend. Je stapt op sprong één op hoogte uit het vliegtuig, hebt instructeurs naast je en leert stap voor stap controle te krijgen over je vrije val. Toch is dat niet altijd zo geweest.
Decennialang leerden beginners springen via static line. Je sprong meestal rond de 3.500 ft (ongeveer 1.000 meter) en je parachute ging vrijwel meteen open. Vrije val kwam pas later in de opleiding. Voor veel leerlingen voelde die overgang groot, soms zelfs een beetje alsof je ineens in het diepe werd gegooid.
AFF draait dat principe om. Je begint juist met vrije val, vanaf ongeveer 13.000 ft (grofweg 4.000 meter). In plaats van een korte sprong met direct een open scherm krijg je tijd om te voelen wat er gebeurt, instructies te volgen en controle op te bouwen. Instructeurs vliegen naast je, helpen je stabiel te blijven en geven signalen voor je houding en oefeningen. Na een aantal begeleide sprongen werk je toe naar je eerste echte solo.
Wil je dat gevoel van lichaamshouding en “vliegen” alvast beter begrijpen zonder meteen het vliegtuig in te stappen? Dan is windtunneltraining voor skydiven een mooie, praktische aanvulling.
Ben je nog helemaal aan het begin en wil je eerst snappen hoe het hele traject in elkaar zit? Dan is hoe beginnen met skydiven een fijne volgende stap.
Het idee achter AFF is simpel. Als je wilt leren skydiven, kun je dat het beste doen door meteen te ervaren wat skydiven werkelijk is.
Hoe AFF begon in de Verenigde Staten
Om te begrijpen waar AFF vandaan komt, moeten we terug naar de Verenigde Staten in de jaren zeventig. Skydiven was al een gevestigde sport, maar opleiden gebeurde vrijwel altijd via static line. Vrije val hoorde nog vooral bij ervaren springers.
Een groep instructeurs vond dat het anders kon. Eén van de namen die steeds terugkomt in de geschiedenis van AFF is
Ken Coleman.
Hij stelde voor om leerlingen meteen in vrije val te trainen, met instructeurs die hen in de lucht begeleiden.
Bron: International Skydiving Museum & Hall of Fame, Ken Coleman.
Het idee was simpel, maar ook gedurfd. In plaats van een leerling alleen te laten springen en pas later vrije val te introduceren, zouden instructeurs naast de student vliegen en hem stabiliseren waar nodig. Zo kon iemand vanaf de eerste sprong leren wat vrije val werkelijk is.
En ja, als je dit voor het eerst hoort, denk je misschien: “Wacht even, mag dat zomaar?” Dat soort vragen komen vaak uit misverstanden over hoe opleidingen zijn opgebouwd. Als je daar weleens tegenaan loopt, pak dan ook de grootste misverstanden over skydiven erbij. Dat zet veel dingen recht.
De pioniers achter AFF
De eerste experimenten vonden eind jaren zeventig plaats op Skydive DeLand in Florida. Ken Coleman werkte daar samen met een kleine groep ervaren springers, waaronder Gary Dupuis, Hoot Gibson, Rocky Evans en Mike Johnston.
Ze ontwikkelden een opleidingsprogramma met meerdere levels. In de eerste sprongen begeleidden twee instructeurs de leerling in vrije val. Later werd dat één instructeur en uiteindelijk sprong de leerling zelfstandig.
De eerste testseries begonnen rond 1979. Instructeurs hielden de student tijdens de exit en stabilisatie letterlijk vast aan de harness en gaven in de lucht signalen voor houding, hoogtebewustzijn en procedures. Het bleek verrassend effectief. Leerlingen leerden sneller controle te krijgen over hun lichaam en kregen eerder vertrouwen in vrije val.
In 1981 werd het Accelerated Freefall-programma officieel goedgekeurd door de Amerikaanse parachutistenbond USPA. Ironisch genoeg maakte Ken Coleman dat moment zelf niet meer mee. Hij kwam kort daarvoor om bij een ballonongeval. Zijn werk vormde echter wel de basis voor het opleidingssysteem dat vandaag de dag wereldwijd wordt gebruikt.
De jaren tachtig: AFF gaat de wereld over
Vanaf het moment dat AFF officieel werd erkend, verspreidde het systeem zich snel. Instructeurs uit verschillende landen kwamen naar Amerikaanse dropzones om ervaring op te doen en namen de methode vervolgens mee naar hun eigen paracentra.
Die timing was geen toeval. In dezelfde periode maakte de sport zelf een grote technologische sprong vooruit. Ronde parachutes maakten steeds vaker plaats voor bestuurbare ram-air schermen. Het drie-ringsysteem maakte het loskoppelen van een hoofdscherm betrouwbaarder en automatische openers werden steeds professioneler ingezet.
Deze ontwikkelingen gaven instructeurs het vertrouwen om leerlingen al vroeg in vrije val te laten trainen. AFF sloot daardoor perfect aan bij de ontwikkeling van het moderne sportskydiven.
Hoe AFF Europa bereikte
Ook in Europa werd met belangstelling gekeken naar deze nieuwe manier van opleiden. In de jaren tachtig begonnen instructeurs in onder andere het Verenigd Koninkrijk en Spanje met de eerste AFF-programma’s.
Internationale dropzones zoals Empuriabrava in Spanje speelden daarin een belangrijke rol. Skydivers uit verschillende landen kwamen daar samen, wisselden technieken uit en namen nieuwe ideeën mee naar huis.
Langzaam ontstond er in Europa een vergelijkbare opleidingsstructuur als in de Verenigde Staten. AFF werd naast static line een tweede route om leerlingen op te leiden. Voor mensen die gemotiveerd waren en intensief met de sport bezig wilden zijn, werd AFF steeds vaker de logische keuze.
De eerste AFF-opleidingen in Nederland
Ook in Nederland bestond parachutespringen al decennialang. Via de KNVvL en verschillende paracentra leerden mensen springen met static line. Vrije val kwam ook hier meestal pas later in het traject.
De ontwikkelingen uit de Verenigde Staten waaiden over. Ook binnen skydiven Nederland begon AFF in de jaren tachtig langzaam zijn plek te krijgen.
In de jaren tachtig begonnen Nederlandse instructeurs kennis te maken met het AFF-systeem. In eerste instantie bestonden beide opleidingsmethodes naast elkaar. Static line bleef een vertrouwde route, terwijl AFF een snellere weg bood naar vrije val en zelfstandig springen.
In de jaren daarna werd het programma steeds verder verfijnd. Procedures werden strakker, materiaal betrouwbaarder en instructeurs beter opgeleid. Tegen de jaren negentig was AFF op veel dropzones uitgegroeid tot een belangrijke opleidingsroute voor gemotiveerde leerlingen die zelfstandig wilden leren springen.
Van pioniers naar jouw opleiding bij Airboss
Wat heeft dat verhaal te maken met jouw sprong, jaren later op een strip in Frankrijk of aan de voet van het Atlasgebergte? Meer dan je misschien denkt.
De AFF-opleiding die je bij Airboss volgt staat in directe lijn met de programma’s die in de jaren tachtig zijn ontwikkeld en daarna steeds verder zijn verbeterd. Je springt vanaf ongeveer 13.000 ft, hebt instructeurs naast je en werkt via een duidelijk stappenplan naar zelfstandigheid.
Wil je zien hoe zo’n week er in de praktijk uitziet, van groundschool tot je eerste levels? Lees dan ook de blog over de AFF-opleiding bij Airboss.
Het verschil met de pionierstijd is dat jij niet meer experimenteert. Je stapt in een systeem dat al tientallen jaren wordt gebruikt en verfijnd. Materiaal, procedures en trainingsmethodes zijn ondertussen enorm verbeterd.
Daar komt bij Airboss nog iets extra’s bij. In Royan sta je op een grasveld vlak bij de Atlantische kust. In Marokko kijk je uit over het landschap aan de rand van het Atlasgebergte. Je leert skydiven in een omgeving waar je een week lang volledig in de sport zit.
Misschien is dat wel het mooiste aan AFF. Het begon ooit als een experiment van een paar nieuwsgierige instructeurs. En nu is het een complete opleidingsroute waarmee beginners stap voor stap leren vliegen, procedures leren en toewerken naar zelfstandigheid.
En ergens in die lange geschiedenis komt er altijd een moment waarop iemand in de deur van het vliegtuig staat, diep ademhaalt en de stap zet. Vanaf dat moment is het geen geschiedenis meer. Dan is het jouw sprong.
Meer inspiratie voor jouw skydivereis
- ➔ Hoe werd skydiven uitgevonden?: van technisch probleem naar moderne sport
- ➔ De evolutie van skydivemateriaal: waarom springen steeds consistenter werd
- ➔ Is skydiven gevaarlijk?: perceptie, statistiek en veiligheid
Meer weten over skydiven, vakanties en opleidingen?
Bekijk dan de Airboss homepage voor alle mogelijkheden.
Zonder de pioniers van toen was AFF er nooit geweest. Zonder jouw eerste sprong blijft het alleen geschiedenis.