Skydiven in Marokko met de Atlas als decor
Airboss Marokko, 5 t/m 14 februari 2026
Gastartikel door Henk van der Naald.
Kern van het verhaal:
Een groep parachutisten (in spé) ontmoet elkaar in alle vroegte op Schiphol en vliegt richting Beni Mellal.
Daar wachten lange dagen op de dropzone, Marokkaanse maaltijden, begeleiding, vouwen, en voor sommigen het A-brevet als doel.
De week eindigt eerder door het weer, maar wel met een cadeau dat je niet kunt plannen: een sunset jump vanaf bijna 12.000 ft.
Dit is het verhaal zoals je het alleen krijgt van iemand die er echt bij was.
- Eerste ontmoeting op Schiphol, daarna samen richting Beni Mellal
- Voor één deelnemer de eerste sprong ooit, voor de rest een nieuw skydive avontuur
- Focus op A-brevet, canopy control, precisielanden, theorie en vouwen
- Atlas als decor, Marokkaanse gastvrijheid en lange dagen op de DZ
- Afsluiten met een sunset jump die blijft hangen
De afspraak op Schiphol
“Om 7 uur verzamelen in vertrekhal 1, naast de Transavia-balie”.
Dat stond in de pas aangemaakte groepsapp te lezen. 8 parachutisten (in spé) klonterden in een hoekje op het grote Schiphol wat onwennig bij elkaar.
Het was hun eerste ontmoeting. Staand naast grote koffers, de handen in de zakken en een beetje gespannen blik keken ze uit naar een volgende die zich zou melden.
In alle vroegte waren ze opgestaan om naar het zonnige en kleurrijke Marokko af te reizen.
Voor één zou het de allereerste sprong van zijn leven worden. Voor de anderen een nieuw skydive avontuur.
Met na een goede week, op het eind hopelijk een A-brevet in de pocket.
Vakantie met een doel en extra begeleiding
Vanwege de grote groep was Dennis Bosland als instructeur aangesloten. Sjon de Jong van Airboss was met een aantal leerlingen een week eerder vertrokken.
Extra hulp was nodig om iedereen de nodige aandacht te geven. Het was vakantie, maar wel met het doel dat iedereen de eisen voor het A-brevet zou halen en met het felbegeerde papiertje terug zou komen.
Canopy control, precisielanden, één op één vliegen, theoretische kennis. En je parachute kunnen, nee moeten vouwen.
Marco Treskens en ondergetekende daarentegen wilden gewoon even lekker uitwaaien en leuke sprongetjes maken.
Dat hadden we wel verdiend vonden we na de kille, korte en vooral grijze dagen van een winter die al veel te lang leek te duren.
Even vluchten uit de Nederlandse drukte met zijn besognes.
Terug naar de Airboss sfeer
Ik herinnerde me het als de dag van gisteren dat ik zelf bij Airboss was opgeleid. In Dijor Pout Pout, aan de Saloum in Senegal.
Een onvergetelijke en onvergelijkbare ervaring. Voor mij zeker, want daar kon wat in Nederland voor mij, met slechts 56 lentes niet mogelijk bleek.
Het volgen van een vrije val opleiding.
Gelukkig zag Sjon wel mogelijkheden. En nu, 3 jaar en 250 sprongen verder zag ik in deze reis een mooie aanleiding om weer even die sfeer te proeven.
De ontmoetingen, verhalen, de adrenaline. Ja, zelfs het wachten op de eerste, de 20ste of op de zoveel duizendste sprong.
Ieder mens en elke sprong is immers uniek. Een kunst in (over)leven. Eenmalig en een herinnering waardig.
Daarom houden we zorgvuldig onze logboekjes bij.
Het zouden lange dagen worden op een prachtige dropzone. Met elke middag een liefdevol verzorgde maaltijd uit de rijke Marokkaanse keuken.
Chauffeurs die ons dagelijks van en naar de dropzone brachten. Hulpvaardige instructeurs en packers.
Een exotisch avontuur met in het vooruitzicht uitdagende sprongen boven het adembenemende Atlasgebergte van Noord-Afrika.
Van Casablanca naar Beni Mellal
Na iets meer dan 3,5 uur vliegen en een autorit van 3 uur vanaf Casablanca Airport kwamen we aan op onze bestemming.
Het had in 2,5 uur gekund maar Marokko is een islamitisch land en onze chauffeur een vrome moslim en onderweg of niet, er moet tenslotte ook nog gebeden worden.
Beni Mellal en golden hour
Beni Mellal is een klein bergstadje dat lui tegen de hellingen ligt van de uitlopers van de Atlas die plotseling vanuit een vlak polderachtig landschap massief oprijst tegen een strakblauwe hemel.
Hoog boven sobere betonnen huizen en gebouwen verschijnen statige besneeuwde bergtoppen in het late middaglicht.
Het was golden hour toen we aankwamen, met een voorjaarszon die in het westen nog even vluchtig de aarde kuste.
Moe van de lange reis nuttigden we ons eerste drankje aan het zwembad bij het hotel. Wat een verschil met de ijzel en kou in Nederland.
De verwachtingen werden meer dan waargemaakt.
Een week in vogelvlucht
De donderdag erop waren bijna alle cursisten al geslaagd. Damian had zijn AFF afgerond en Sven en Josephine wisten naast hun A-brevet ook voldoende voor hun theorie richting B-brevet te behalen.
Jenny had na een onrustige zomer haar zelfvertrouwen teruggewonnen. En ook Chris wist op de valreep zaterdag na een geslaagd vouwexamen nog zijn A-brevet te halen.
De sunset jump
Maar die donderdagavond werd voor ons de laatste load gedraaid. Vanwege het weer werd de springweek eerder dan de planning afgesloten met een werkelijk adembenemende sunset jump vanaf bijna 12.000 ft, met een high altitude opening zodat we langer onder canopy konden genieten van het licht.
Wat een cadeau. Mooier kon het niet meer worden.
Terugreis en nagenieten
En zo zit ik in het vliegtuig om 10 uur ’s avonds, ruim 10 kilometer boven een donker Frankrijk naar Amsterdam mijn logboek bij te werken en dit verslagje te schrijven.
Een beetje moe, een beetje weemoed dat het alweer voorbij is. Maar, als dit het begin is, laat dan het seizoen maar komen!
CU on the DZ!
Geschreven door: Henk van der Naald
Meer lezen over leren skydiven
- ➔ A-brevet halen: hoe het traject werkt en wat je nodig hebt.
- ➔ AFF of Airwareness: wat past bij jou en waar begin je.
- ➔ Je eerste skydive: wat je kunt verwachten van grondschool tot je eerste vrije val.
Nieuw bij Airboss? Op de
Airboss homepagina
vind je het overzicht van al onze skydive vakanties en opleidingen.
Vanwege het weer was het eerder klaar dan gepland, maar we kregen er iets voor terug dat je niet kunt plannen: een sunset jump die je bijblijft.